The ‘Karic Brothers’ Award Laureates in 2014

The Karić Foundation with more than 30 years of engagement in humanitarian work, once again the seventeenth time recognized and awarded the most eminent personalities from the world of culture, art, economy, business, literature and publishing, those who stood out in humanitarian activities, who worked on strengthening peace and cooperation among nations. The „Karić Brothers“ Award Ceremony was held at the National Theater Belgrade, awards were presented to the laureates by family members Dragomir J. Karić and Gordana Karić.

Milanka Karić, founder and honorary president of the Karić Foundation

“Dear friends, tonight we have gathered under the dome of our National Theater to praise and reward the best among the best for the 17th time. This year marks 100 years since the outbreak of the First World War, the Great War, in which Serbia and the Serbian people went through Golgotha and suffered heavy losses. Territorially and demographically  endangered, but they saved the country and experienced great glory! We bow deeply to the shadows of our brave and glorious ancestors! Recognition and praise of someone else’s achievement make our award more special and sublime, its significance and need to exist is increasing every year. As in previous years, my thoughts are with my Bogoljub tonight, who is sending his greetings unfortunately from afar, again this year. Let’s send him greetings, too! He always thought that ’the stronger the family, the stronger the state’. He is proud of our large family of laureates who have significantly strengthened Serbia. I am immensely happy that three years ago we entrusted the management of the “Karic Foundation” and the organization of the award ceremony, with trust and joy, to our youngest daughter Danica. Our Dana performs this wonderful but responsible task with love, very conscientiously, responsibly and with lot of dedication.”

The BK Group was a pioneer in the development of private entrepreneurship in the former Soviet Union by founding the first private mixed Yugoslav-Soviet company more than three decades ago. We have witnessed the changes made by the great statesman Vladimir Vladimirovich Putin in the development of democracy, freedom, market economy, economic development and the policy of peace and stability. That is why this year, with pride and great gratitude, the “Karic Foundation” award for humanity, strengthening democracy, peace, cooperation and friendship among nations, goes to the President of the Russian Federation, Vladimir Vladimirovich Putin, a great statesman and a great friend of Serbia.

Alexander Vasilyevich Chepurin, Ambassador of the Russian Federation to Serbia

“Dear Karić family, esteemed laureates, brothers and friends, allow me to receive this high award on behalf and in accordance with the order of the President of the Russian Federation, Vladimir Vladimirovich Putin! Let me express my gratitude to the leadership of the “Karic Foundation” for awarding Vladimir Vladimirovich Putin for humanitarian work, strengthening cooperation, peace and friendship among nations. It is a high honor and quite an honor for me personally to receive this award. Recognition of the merits of the President of the Russian Federation is a high assessment of his contribution, to the creation of a modern, a bit more just world, to the strengthening of Russian-Serbian friendship, and that may be right because nothing separates Russians and Serbs. This award is, in a sense, a recognition of the course that the Russian leadership is taking in building relations in the world, on the basis of equality and mutual respect, without lines of separation, sanctions and threats, without those who finance revolutions from abroad. The President of the Russian Federation will visit Serbia soon. He will also take part in the military parade, where you will have the opportunity to meet him. As far as I know, it will be the first parade in Belgrade in the last 30 years that will in a way enable Serbs to experience dignity and admiration once again. The award presented by the “Karić Foundation” arrived at the right time like never before. I see it as an expression of the Serbian people’s fellow feelings for Russia and its people. Good relations between Serbia and Russia are the advantage and true capital of our nations, and we should turn it into good economic cooperation and the creation of a just and peaceful Europe from the Atlantic to the Pacific, where nations would live in mutual cooperation and friendship. I wish new great successes to the wonderful Karić Foundation! ”

The Deputy Prime Minister of Azerbaijan for more than two decades, a prominent Azerbaijani writer whose novels, short stories, theater plays and essays have been translated into many world languages, whose scripts were used to make films and plays performed in theaters across Azerbaijan and abroad, Mr. Elchin Ilyas oglu Afandiyev, a great friend of Serbia, is the winner of this year’s Karic Brothers Award for literature and for strengthening friendly and fraternal ties between Serbia and Azerbaijan.

Elchin Ilyas oglu Afandiyev, writer and Deputy Prime Minister of Azerbaijan

“Dear Karić family, I am proud to stand before you today as the winner of this prestigious award. There are thousands of kilometers between Serbia and Azerbaijan, and if one of the Azerbaijani writers was awarded in Serbia, then that fact erases the mentioned distances, and also reminds of the understanding and feelings of the two peoples. Since its inception, literature has always been an ally of good in the fight against evil, so if the works of an Azerbaijani writer are translated into Serbian and are read, and he gets rewarded high recognition in Serbia, then it speaks of the same spiritual values ​​of the two nations. ”

When, as a foreigner, one becomes a football star in a country where football is more than just a game – Brazil, then one has reached the skyline in that sport. Playing for the best club in Serbia – FC Red Star Belgrade, for the best Spanish and the world club – FC Real Madrid, as well as for the seven biggest Brazilian football clubs – Flamengo, Santos, Vasco da Gama and Fluminense, he has achieved a sports career that few footballers from this region can boast. This year’s winner of the “Karić Brothers” Award for outstanding achievements in world sports is Dejan Petković Rambo

Dejan Petković Rambo, football player

“I can say that I am very happy to receive today such a prestigious award in my country next to the recognition I was honored in Brazil, which means that I’m being recognized by my own people. I had the honor to intoduce and convey our culture, family values and history to distant Brazil. And today, in the company of all previous and tonight’s laureates, I experience very emotionally this award for which I thank the Karić family who recognized my merits. ”

From an actor to a producer and a director, a man who pushed the boundaries of Serbian cinematography. The career path of the great film artist, who managed to carry on his shoulders a project that many would be quite scared of in today’s artistic times, two films and three series – “Montevideo, God Bless You!” and “See You in Montevideo”, that brought back beautiful and a bit malancholic film stories into our lives, a reminder of a time when we fought and played for honor, fame and sporting success, and not for money. Actor, director and producer Dragan Bjelogrlić, is this year’s laureate of the “Karić Brothers” Award for culture and art and an exceptional contribution to film art.

Dragan Bjelogrlić, actor, director and film producer

“I feel very good tonight, but also a little confused because I haven’t looked back on my professional work so far. Obviously, someone else did it… By presenting me with this award, I feel as if you have sent me the message that all works related to me have not only value in my profession but one broader value in my people. And for that I am grateful to you from the bottom of my heart, as well as for placing me among the impressive company of artists who received this recognition before me.”

One of the most known figures on the Serbian media market in the last 20 years, the owner and founder of “PINK International”, the largest private television in Serbia, Željko Mitrović, is the winner of the Karic Brothers Award for outstanding achievements in media, television and film production throughout Europe. Had he been born in America or the UK, his creativity could certainly be measured against the achievements of major global media corporations such as CNN, Sky and Russia Today, which have huge financial support from their countries. However, he worked and created in a country where there was neither understanding nor support, but many who were against his vision. That is why his work has a far greater value. Despite all the difficulties, after two decades of work, he can be proud of his media successes and results in Serbia and the region, which can be compared to the achievements of Ted Turner or Rupert Murdoch.

Željko Mitrović, owner of PINK International

“I am especially glad that this award comes from the Foundation whose founders are the originators of all that I’m doing today. I am happy for this recognition but I would be even happier if Bogoljub Karić is here with us, because he is someone who had better TV station than me, someone who has been better in many categories…and  I can say that after 20 years in this business. I hope to get another award in the future but in his presence.”

The laureate of the “Karić Brothers” Award 2014 for journalism, publishing and strengthening cultural and spiritual ties between the two fraternal Slavic nations is academician  Ivan Alexeyevich Charota, a prominent Belarusian Slavist, literary critic, historian of culture, professor, head of the Chair of Slavic Studies at the Belarus State University in Minsk. Foreign member of the Serbian Academy of Sciences and Arts, academician of the International Slavic Academy of Sciences, Arts and Education, member of the Association of Writers of Belarus, Russia and Serbia.

His scientific work is especially important in the segment of Slavic literature and culture, inter-Slavic connections, history of Orthodoxy and literary translation, which manifests itself in more than 500 scientific and literary critic works. He especially contributed to the deepening of cultural ties between Serbia and Belarus and to the strengthening of the fraternal alliance of the two Slavic peoples.

Ivan Alexeyevich Charota, academician and foreign member of SANU

“I am Belarus, but I aspire to be recognize as ’Belasrb’! First of all, I thank God for everything and then the Karić brothers as benefactors and the founders of the Karić Foundation, especially thank you to the Honorary Consul of Belarus in Serbia, Dragomir Karić. I also thank H.E. Ambassador Chushev, who drew attention to my littleness. I would also ask God to give the Serbian people all they need to enable them to get out of this crisis situation. May the blessing of God descend on everyone and may all people of good will unite, multiply and come to God. Long live Serbia! ”

As every year, the „Karić Brothers“ Award Ceremony hosted a large number of guests, representatives of the diplomatic corps, of cultural and public life in Serbia. The song from the movie “Montevideo, God Bless You!“ performed by the Vukašin Vujović, soloist of KUD “Gradimir”, triggered special kind of emotions with the audience. Also, it was a special greeting from the creator and founder of the Award Mr. Bogoljub J. Karić, to all friends in Serbia and abroad, especially to the laureates of the “Karić Brothers” 2014 Award.


Svaki vek ima svog državnika, a ovaj naš – vek koji se još zahuktava – bez ikakve sumnje, protiče u znaku Vladimira Vladimiroviča Putina, predsednika Ruske Federacije.

BK grupa bila je pionir razvoja privatnog preduzetništva u bivšem Sovjetskom savezu, osnivanjem prve privatne mešovite jugoslovensko-sovjetske kompanije, pre više od tri decenije. Bilismo svedoci promena koje je učinio veliki državnik Vladimir Vladimirovič Putin, u razvoju demokratije, slobode i tržišne ekonomije, kao i ekonomskog i privrednog razvoja i politike mira i stabilnosti.
Rođen je 7. oktobra 1952. godine u Ljeningradu. Završio je Pravni fakultet Lenjingradskog državnog univerziteta, nakon čega i moskovsku Višu školu KGB-a broj 1 i Andropov institut.
Prošao je put od asistenta rektora Lenjingradskog državnog univerziteta za međunarodna pitanja do zamenika predsednikaVlade Sankt – Peterburga. Bio je na pozicijama šefa kancelarije Predsednika Ruske Federacije a zatim i direktora Federalne službe bezbednosti i sekretara Saveta bezbednosti. 1999. godine imenovan je na funkciju Predsednika Vlade Ruske Federacijea 2000-te izabran je za predsednika Ruske federacije u dva uzastopna mandata. Od marta 2012. godine, ubedljivom većinom na izborima, ponovo je izabran za predsednika Ruske Federacije.
Dobitnik je mnogobrojnih odlikovanja i najviših nacionalnih priznanja, kako u Ruskoj Federaciji tako i u svetu.
Od Rusije Borisa Jeljcina, nimalo zavidnog stanja, stvorio je stabilnu, dostojnu i svakog poštovanja vrednu državu, koja je danas jedna od vodećih ekonomskih sila sveta.
Za samo 12 godina vlasti predsednika Ruske federacije Vladimira Putina, bruto društveni proizvod zemlje uvećan je za 12 puta, a Rusija je na svetskoj rang listi sa 36. skočila na 6. mesto. Devizne i zlatne rezerve zemlje uvećane su 48 puta, budžet je uvećan čak 22 puta, a vojni budžet 30 puta, čime je obnovljena snaga i ugled ruske vojske. Pod rusku jurisdikciju vratio je 256 nalazišta plemenitih ruda i metala. Rusija je postala i svetska velesila u proizvodnji pšenice gde se nalazi među tri najveća proizvođača u svetu. Prosečne plate povećane su za 12 godina čak 18,5 puta, a prosečne penzije 14 puta. ,,Kruna,, Putinove ekonomske politike je, saradnja sa svim kontinentima na obostranu korist.
Reč je o državniku najvišeg međunarodnog ranga, koji u sebi sjedinjuje i povezuje sve one osobine istorije i tradicije, savremenosti i budućnosti. Međutim, on nije samo dobar taktičar i pragmatičar, već je uspešan zato što ima istančan talenat državnog stratega – što vidi dalje, oseća i predviđa bolje.
Zato je politika Vladimira Vladimiroviča Putina, politika konstruktivne saradnje i dijaloga, u rešavanju globalnih pitanja i problema, zbog čega je Rusija ponovo, nezaobilazni faktor u međunarodnim odnosima.
Renesansa Putinove Rusije, probudila je novu nadu i kod svih onih koji pate u globalnom i jednopolarnom svetu. Predsednik Ruske federacije svojim radom, harizmom i vizijom uvodi nove demokratske standarde ne samo u Rusiji, već i u svetu. Izuzetan je i nemerljiv njegov doprinos za mir u svetu, razumevanje i prijateljstvo među narodima, bez obzira na nacionalnu pripadnost, veroispovest i boju kože.
Danas se neke od zemalja pitaju, kako se suprostaviti Putinovoj misiji da menja svet, da ga čini pravednijim i bezbednijim, da proširuje saradnju i učvršćuje mir među narodima. To je integracija zemalja i celog evroazijskog kontinenta od Lisabona do Vladivostoka, tu su Šangajska organizacija za saradnju i BRIKS koji okuplja Rusiju, Brazil, Kinu, Indiju i Južnu Afriku, gasovodi Severni i Južni tok, i najnoviji Snaga Sibira.
Nemerljiv je doprinos predsednika Ruske federacije u pomoći najsiromašnijim i zemljama u razvoju, otpisu dugova i razrešenju mnogih kriza u svetu. Iz njegove Rusije ističu mir, širenje i jačanje međunarodne saradnje i prijateljstva među narodima.
Srbija i Rusija imaju izuzetno bliske istorijske, kulturne, duhovne i neraskidive odnose. Prilika je da se istakne sva ona velika i značajna humanitarna pomoć Srbiji u teškim vremenima, pa i ovim poslednjim, u poplavama.
S ponosom i velikom zahvalnošću, Karić Fondacija dodeljuje nagradu, predsedniku Ruske federacije, velikom državniku i velikom prijatelju Srbije Vladimiru Vladimiroviču Putinu, za humanost, jačanje demokratije, mira, saradnje i prijateljstva među narodima.


„On voli čuda – on lako i dobro pripoveda, on je tužni mađioničar, impresionista, koji više voli svetlucave, zlatne, srebrne broje“, napisao je o velikom azerbejdžanskom piscu poznati ruski kritičar Lev Aninski.
Naš današnji laureat je rođen 1943. godine u Bakuu, u porodici klasika Azerbejdžanske književnosti 20. veka. Doktor je filoloških nauka, profesor Univerziteta u Bakuu i značajan predstavnik savremene azerbejdžanske književne kritike. Njegovi romani, pripovetke, pozorišni komadi i priče prevedeni su na mnoge svetske jezike: ruski, kineski, arapski, engleski, nemački, francuski i mnoge druge… Po njegovim scenarijima snimani su igrani filmovi, a njegovi pozorišni komadi izvođeni su na scenama mnogih pozorišta u Azerbejdžanu i inostranstvu.
Autor je više od 100 naslova, neki od njih su: „Mahmud i Mariam“, „Bela kamila“, „Smrtna kazna“, „Srebrna kutija“, „Ah Pariz, Pariz“, „Pet minuta i večnost“, „Slavujeva bajka“ ,,Smrtna presuda“ koja je prevedena na srpski jezik. Dobitnik je mnogih međunarodnih književnih nagrada.
Potpisuje i preko 400 naučnih radova, brojna publicistička izdanja i prevode klasika svetske književnosti što ga nesumnjivo čini jednim od najznačajnijih pisaca Azerbejdžana.
Doktor je filoloških nauka, profesor, značajan predstavnik savremene azerbejdžanske književne kritike.
Nosilac je najviših odlikovanja Republike Azerbejdžan, ordena Republike Azerbejdžan „Istiglal“, ordena „Šaraf“ kao i mnogobrojnih počasnih titula. 1982. godine u SSSR-u mu je uručena nagrada Lenjinskog Komsomola. Počasni je doktor više Univerziteta u Turskoj, član mnogih međunarodnih organizacija, društava i akademskih institucija i Istaknuti je društveno-politički i kulturni radnik,
Neumorno predstavlja Azerbejdžan na mnogim naučnim, političkim i književnim konferencijama širom sveta – od SAD-a, Francuske, Nemačke, Rusije, Turske, Italije, preko Švedske, Danske, Švajcarske, do Tunisa, Pakistana, Irana i Kine i u bivšim svojetskim republikama. 1993. godine postavljen je i za potpredsednika Republike Azerbejdžan. Blizak je saradnik predsednika Azerbejdžana i velikog prijatelja Srbije Alhama Alijeva.
Ovo je zaista impresivna karijera istaknutog azerbejdžanskog pisca i društveno-političkog radnika koji je značajno doprineo jačanju veza između Srbije i Azerbejdžana, zemlje koja je postala i značajan investitor i donator u Srbiji. Da podsetimo, zahvaljujući finansijskog pomoći Azerbejdžana obnovljena je Beogradska Bajrakli džamija, obnavlja se Tašmajdanski park i podignuta je i Crkva svete Petke u Novom Sadu.
Gospodin Eljčin Iljjas Efendijev je pre svega Narodni pisac Azerbejdžana i Zaslužni umetnik Azerbejdžana, veliki prijatelj Srbije koji se danas pridružuje porodici velikana okupljene oko Nagrade „Braća Karić“.
Dobitnik Nagrade „Braća Karić“ za književnost i jačanje prijateljskih i bratskih veza između Srbije i Azerbejdžana je Eljčin Iljjas Efendijev.


Današnji laureat Nagrade „Braća Karić“ istaknuti je beloruski slavista, profesor i šef Katedre slovenske književnosti Beloruskog državnog univerziteta u Minsku. Inostrani je član Srpske akademije nauka i umetnosti, akademik Međunarodne Slovenske Akademije nauka umetnosti i obrazovanja. Član je saveza pisaca Belorusije, Rusije i Republike Srpske. Njegov naučni rad, posebno je značajan u segmentu slovenske književnosti i kulture, međuslovenskih veza, istorije pravoslavlja i književnog prevođenja, koji se manifestuje u preko 500 naučnih i književno-kritičarskih radova.
Naročito je doprineo produbljivanju kulturnih veza između Srbije i Belorusije i jačanju bratskog saveza dva slovenska naroda.
Autor je potpune bibliografije belorusko-jugoslovenskih književnih veza. Na beloruski jezik, preveo je više od 60 knjiga najznačajnijih srpskih autora pomenućemo neke od njih: Iva Andrić, Branislav Nušić, Branko Ćopić, Dobrica Ćosić, Desanka Maksimović, Rade Drainc, Ljiljana Habjanović-Đurović. Posebno su značajni prevodi dela velikih srpskih crkvenih velikodostojnika poput Justina Popovića, Nikolaja Velimirovića i njegove svetosti patrijarha Pavla. Bio je i koautor izbora za antologiju srpske poezije koja je objavljena u Minsku 1989. godine. U toj antologiji našle su se pesme Branka Miljkovića, Milorada Pavića, Matije Bećkovića, Ljubomira Simovića, Mike Antića, Rajka Petrov Noga i drugih. Jedan od najznačajnijih prevoda na srpski je „Lirika istočnih Slovena“ izdata 2000-te godine. Takođe je autor prvog srpskog prevodnog izdanja „Antologija beloruske poezije“ objavljene 1993. godine. Veoma je značajan i udžbenik Srpske književnosti, koji je napisao za potrebe nastave na beloruskoj univerzitetskoj srbistici, koja je pokrenuta na njegovu inicijativu.
Veliki je prijatelj Srbije, srpskog naroda, kulture i crkve. U poslednjim teškim vremenima za srpski narod, intenzivno se uključio u aktivnosti za pomoć srpskom narodu, ali i promovisanju istine o Srbiji i srpskom narodu u inostranstvu. Bio je i jedan od osnivača i lidera „Komiteta za podršku Srbima i Crnogorcima“ koji je osnovan od strane beloruske inteligencije za vreme rata u Bosni i Hercegovini. Tokom svoje duge i plodne karijere bio je predsednik društva prijateljstva „Belorusija – Jugoslavija“, kao i društva prijateljstva „Belorusija – Srbija i Crna Gora“. Organizator proslava „Dani Svetoga Save“, „200 godina Vuka Karadžića“, „100 godina Ive Andrića“ i Desanke Maksimović, „200 godina Jovana Sterije Popovića“, „85 godina Dobrice Ćosića“, kao i čitavog niza književnih večeri srpske poezije, okruglih stolova posvećenih ,,srpskoj tematici“.
Interesantno je da je 2008. godine, dobio nagradu za najbolje prevedenu knjigu u Belorusiji i to za prevod knjige „Srpske narodne priče“. Dobitnik je i nagrade Dostojevski, međunarodne nagrade Bogorodica Trojeručica, nagrade Saveza pisaca Srbije 2000 godine. Sinod Srpske pravoslavne Crkve dodelio mu je orden Svetog Save trećeg stepena. Nagrađen je i Zlatnom značkom Kulturno-prosvetne zajednice Srbije, kao i medaljom za zasluge Republike Srbije. Srbija ima malo ovakvih velikih prijatelja u svetu, prijatelja koji je uz srpski narod bio u najtežem periodu, u njegovoj modernoj istoriji, i koji je toliko uradio na promovisanju srpskog naroda, kulture i crkve.
Akademik Ivan Aleksejevič Čarota dobitnik Nagrade „Braća Karić“ za publicistiku i izdavaštvo s posebnim akcentom na jačanje kulturnih i duhovnih veza između dva bratska slovenska naroda.


Jedna od najznačajnijih figura na medijskom tržištu Srbije u poslednjih 20 godina je sigurno vlasnik kompanije PINK International, vlasnik i osnivač najveće privatne televizije u Srbiji.
Njegova karijera predstavlja pravu priču o uspehu. Počeci njegovog uspeha vezuju se za kraj 80-tih godina prošlog veka, kada je osnovao muzički studio Pink, još u vreme kada je bio član uspešnog rok benda “Oktobar 1864”. Veliki talenat za medijski biznis vrlo brzo ga je vodio do osnivanja radio stanice, a 1994. godine počela je sa radom Pink televizija, koja će u narednim godinama, osim rekordne gledanosti, postati i centar jedne od najvećih medijskih grupacija na Balkanu, koja obuhvata i veoma gledane televizije sa nacionalnom frekvencijom u Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori, satelitske i kablovsku platformu sa preko 100 televizijskih kanala, koju je Pink International proširio i na oblast interneta i mobilne telefonije. U svojoj karijeri, on je uvek bio vizionar koji je u segment masovnih medija u Srbiji i regionu, unosio najnovija inovativna rešenja i najnovije svetske tendencije.
Može se reći i da je bio jedan od pionira menadžementa u medijima, koji je upravljanje medija postavio na visoki programski i ekonomski nivo, u skladu sa tendencijama u vodećim svetskim medijima. Razumevajući ulogu medija u savremenom životu, poslovanje svoje medijske grupacije širio je i na oblast diskografske industrije, kroz veoma uspešnu diskografsku kuću City records, koja je uspešno kreirala muzičke ukuse na prostoru ne samo Srbije, već i regiona.
Posebno značajan segment delatnosti njegove medijske grupacije je i PFI (Pink Film international) Studios – Filmski studiji u Šimanovcima opremljeni najsavremenijom studijskom tehnikom i rasvetom površine 40.000 m2 na 17 hektara zemljišta, u kojima su snimani filmovi holivudske produkcije, kao i visokobudžetski filmovi evropskih produkcija, poput Lika Besona i drugih. U tim studijima realizovani su i neki od najzahtevnijih televizijskih projekata na ovim prostorima, poput srpske verzije planetarnog šou programa ,,X faktor,,. Na ovaj način, on je Srbiju vratio na svetsku mapu respektabilnih lokacija za snimanje filmova, sa veoma kvalitetnom tehnikom i ekipom obučenih i kreativnih ljudi. Tako je stvorio bitan preduslov da Srbija stane rame uz rame sa Mađarskom, Bugarskom i Hrvatskom kao filmskim destinacijama u regionu, koje koriste veliki studiji za snimanje filmskih blokbastera.
Da je rođen u Americi ili Velikoj Britaniji, njegova kreativnost bi sigurno mogla da se meri sa dostignućima velikih svetskih medijskih korporacija kao što su „CNN“, „Sky“ i „Russia Today“, koje imaju ogromnu finansijsku podršku svojih država. Međutim, on je stvarao u zemlji u kojoj nije bilo ni razumevanja ni podrške, već mnogo onih koji su bili protiv njegove vizije. Zbog toga njegovo stvaralaštvo ima daleko veću vrednost.
I pored svih teškoća, njegova kreativna vizija i upornost pobedili su sve skeptike i doveli do toga da sada, posle dve decenije rada, može biti ponosan na svoje medijske uspehe i rezultate na prostoru Srbije i regiona, koji se mogu meriti sa dostignućima Teda Tarnera ili Ruperta Mardoka.
I zato je Željko Mitrović zaslužni laureat nagrade “Braća Karić za izvanredna dostignuća u medijskoj sferi, televizijskoj i filmskoj produkciji u jugoistočnoj Evropi.


Kada je sa 15 godina, debitovao pred filmskim kamerama, u legandarnom ratnom filmu Branka Bauera „Boško Buha“ igrajući ulogu Save Jovanovića Sirogojna, bilo je jasno da je tadašnje jugoslovensko odnosno srpsko glumište, dobilo još jednog veoma istaknutog člana. Ozbiljnost, snaga i kreativnost te uloge, govorili su u prilog tvrdnjama da će, od njega vrlo brzo postati veliki glumac, u skladu sa tradicijom umetničke generacije kojoj je pripadao.
Vrlo brzo, posle uspešnog završetka studija na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, on postaje i deo legende serijskog programa televizije Beograd, igrajući ulogu Bobe Popadića u vanvremenskoj porodičnoj seriji „Bolji život“ koja je obeležila našu televizijsku produkciju krajem 80-tih i početkom 90-tih godina. Ta uloga mladog buntovnika otvoriće mu vrata novih značajnih televizijskih i filmskih ostvarenja, poput tv serije „Zaboravljeni“ i veoma upečatljive glavne uloge u „Crnom bombarderu“ Darka Bajića.
U predstojećim, teškim godinama za našu zemlju i naš narod, krenuo je da širi svoj umetnički dijapazon, i to upravo u segmentu producentskog posla, koji je razvijao uporedo sa građenjem svoje glumačke karijere. I upravo su iz te kreativne simbioze, nastale neke od njegovih najupečatljivih uloga, u filmovima koje je producirao i u kojima je glumio glavne uloge. Uloga Milana u filmu „Lepa sela lepo gore“, kao i rola u filmu „Rane“, oba u režiji Srđana Dragojevića, etablirali su ga kao glumca ekstra klase, istaknutog člana prvog ešalona srpskog glumišta. Upravo mu je film „Lepa sela lepo gore“ doneo i dve nagrade „Ćele kula“ na festivalu glumačkih ostvarenja u Nišu, kao i Dve zlatne Mimoze na filmskom festivalu u Herceg Novom.
Naravno, pamtićemo i njegove nezaboravne uloge u „Balu na vodi“, „Ivkovoj slavi“ u kojoj će ponovo biti i producent, u „Balkanskim pravilima“, biće i Rodja u rimejku nezaboravnog „Pozorišta u kući“, a ne smemo zaboraviti ni ulogu u seriji „Vratiće se rode“. Svoju televizijsku karijeru obogatio je i ulogom Tita u seriji „Ravna gora“, kao i ulogom Ratka Draževića u filmu „dr Rej i Đavoli“ Dinka Tucakovića.
Od glumca preko producenta do reditelja, koji je pomerio granice srpske kinematografije. Razvojni put velikog filmskog umetnika, koji je uspeo da iznese na svojim plećima projekat kojeg bi se mnogi u današnjim umetničkim vremenima prilično uplašili – dva filma i tri serije – „Montevideo bog te video“ i „Montevideo vidimo se“ projekat koji je vratio lepe i setne filmske priče u naše živote, podsećanje na vreme kada se borilo i igralo za čast, slavu i sportski uspeh, a ne za novac. Podsećanje na najveći uspeh srpskog fudbala, treće mesto na prvom svetskom prvenstvu u fudbalu u Urugvaju, kada je bilo podvig i stići u Montevideo. Na „zlatno doba“ srpske države i srpskog sporta, ili je to tako izgledalo ljudima iz tog vremena. Kao reditelj i producent lansirao je i jednu novu generaciju mladih srpskih glumaca, koja je veoma brzo počela da gradi i medjunarodnu karijeru, i istovremeno napravio film koji predstavlja produkcijski vrhunac kinematografije ne samo Srbije, već i regiona. Činjenica je da je napravio i film koji je postao deo legende srpskog filma, i koji će gledaoci u godinama i decenijama ispred nas, svaki put sa istim uzbuđenjem, ponovo gledati. Odluka Stručnog odbora Akademije filmske umetnosti i nauke Srbije, da srpski kandidat za 87. nagradu „Oskar“ bude film „Montevideo, vidimo se“, može se nazvati očekivanom, obzirom na kvalitet tog filma, posebno produkcioni, ali i uspeh koji je taj film postigao (preko 600.000 gledalaca u našim bioskopima).
Dame i gospodo, zato je glumac, reditelj i producent Dragan Bjelogrlić, dobitnik Nagrade „Braća Karić“ za kulturu i umetnost i izuzetan doprinos filmskoj umetnosti.


Kada kao stranac postanete fudbalska zvezda u zemlji u kojoj je fudbal više od igre – Brazilu, onda ste dostigli nebo u tom sportu. Igrajući za najveći klub u Srbiji – Crvenu Zvezdu, za najveći klub u Španiji, a i u Svetu – Real iz Madrida, i za sedam najvećih brazilskih klubova, kao što su – Flamengo, Santos, Vasko da Gamu i Fluminense, stvorio je sportsku karijeru kakvom, malo koji fudbaler sa ovih prostora, može da se pohvali.
Kada se vođen ljubavlju prema „najvažnijoj sporednoj stvari na svetu“ iz rodnog Majdanpeka uputio u Niš i tamošnji „Radnički“, a potom i u Beograd i „Crvenu zvezdu“, nije mogao ni slutiti da će ga ,,igra sa loptom“ odvesti čak na drugi kraj sveta – u južnu Ameriku. Posle kratke epizode u madridskom Realu, na nagovor tadašnjeg predsednika brazilskog kluba „Vitoria“ Tea Fonseke, otišao je u Brazil da odigra jednu utakmicu, što je bilo dovoljno tamošnjoj upravi, da ga ubedi da ostane. Zahvaljujući svom nesvakidašnjem talentu, ubrzo je postao pravo fudbalsko božanstvo u zemlji kafe, fudbala i sambe. O njegovoj brazilskoj epopeji i fantastičnom uspehu reditelj Darko Bajić napravio je film „El Gringo“.
A u Brazilu je napravio rezultate kao malo koji tamošnji igrač. Felipe Melo, poznati fudbaler i veliki navijač Flamenga, svojevremeno je rekao da njegov, neverovatan gol iz slobodnog udarca u 89. minutu finala iz 2001. godine, koji je obezbedio titulu Flamengu, nikada neće biti zaboravljen. Mesec dana kasnije, još jedan gol iz slobodnog udarca, protiv Sao Paula, obezbedio je Flamengu trofej Kupa šampiona Brazila i povratak tog kluba u Kopa Libertadores sledeće godine. Za drugi veliki brazilski klub – Fluminense postigao je 1000-ti gol tog tima u brazilskom šampionatu, čime je zaradio spomen ploču u njegovu čast, u sedištu kluba.
U svojoj 37-oj godini, odigrao je ključnu ulogu u osvajanju šeste titule šampiona Brazila za Flamengo, njegova tada šesnasta po redu ali prva takva titula u karijeri ovog igrača. Te sezone je postigao i 2 „olimpijska gola – to su golovi postignuti direktno iz kornera, i to zamislite, u brazilskom fudbalu. Aspolutni je rekorder u davanju golova iz kornera, osam takvih je postigao u svojoj karijeri.
20. novembra 2009. godine primljen je u brazilsku ,,Kuću slavnih“ na Marakani i tako postao tek peti stranac i treći Evropljanin, koji je imao tu privilegiju i čast u Brazilu. Istovremeno je ostavio i otiske svojih stopala ispred tog hrama fudbala. 7. decembra iste godine, nakon što je sezona završena i Flamengo osvojio svoju titulu, i po treći put osvojio tradicionalno priznanje – „Srebrnu loptu“ kao najbolji igrač sredine terena u brazilskom šampionatu . Ovo priznanje osvojio je i 2004. i 2005. godine, a 2009. godine sportski mediji ga biraju za najboljeg igrača prvenstva. 5. juna 2011. godine odigrao je svoju poslednju utakmicu kao profesionalni fudbaler, i to sa kapitenskom trakom Flamenga, a u njegovu čast, svi igrači Flamenga su na poleđini svojih dresova, imali ispisano njegovo prezime. Čast za velikana fudbala. Zbog fascinantne igre i ljudskih vrlina postao je počasni građanin Rio de Žaneira i države Rio, Petropolisa, Kairua i rodnog grada Majdanpeka počasni je konzul Republike Srbije u Brazilu, odlikovan je od strane predsednika Brazila gospodina Lule de Silve ordenom Rio Branko, ali nikada neće prežaliti što bar jednom nije obukao srpski dres.
Ovogodišnji dobitnik Nagrade „Braća Karić“ za sport je Dejan Petković Rambo za izvanredna dostignuća u svetskom sportu.